Tradycja pielgrzymowania środowisk medycznych na Jasną Górę sięga lat 20. XX wieku, kiedy to powstawały pierwsze organizacje katolickich lekarzy i pielęgniarek. Jednak regularna, ogólnopolska pielgrzymka zaczęła formować się dopiero po II wojnie światowej, a jej współczesny kształt ugruntował się w latach 70. i 80.
W czasach PRL pielgrzymka była nie tylko wydarzeniem religijnym, ale także manifestacją wolności sumienia, solidarności i troski o godność człowieka. Właśnie wtedy zaczęła gromadzić coraz większe rzesze pracowników medycznych, którzy w trudnych warunkach systemowych szukali duchowego wsparcia i umocnienia.
Tegorocznej – 102. Pielgrzymce Środowisk Medycznych przewodziła Metropolia Wrocławska. W czasie Eucharystii celebrowanej na klasztornym szczycie Ksiądz Arcybiskup Józef Kupny przypomniał, że ten kto służy ludziom musi dostrzegać i uznawać ich nieskończoną godność. Metropolita apelował: „Nie zatrzymujcie się w zmęczeniu. Nie traćcie nadziei. Nie rezygnujcie z dobra. Nie rezygnujcie z działań etycznych! Bądźcie autentycznymi przyjaciółmi człowieka! Bowiem trzeba pamiętać, że choroba i cierpienie są zawsze niedyspozycją całej osoby. Nie ciała. Osoby. Są, jak to powiedział Jan Paweł II, doświadczeniami, które dotykają nie tylko fizycznego wymiaru człowieka, ale człowieka w jego kompletności i w jego jedności somatyczno-duchowej.”
Przed rozpoczęciem uroczystej liturgii, którą koncelebrował bp Romuald Kamiński, przewodniczący Zespołu KEP ds. Duszpasterstwa Służby Zdrowia wraz z diecezjalnymi duszpasterzami środowisk medycznych, został odczytany list do uczestników pielgrzymki od prezydenta Karola Nawrockiego. W przesłaniu Prezydent dziękował całemu środowisku medycznemu za codzienne świadectwo wierności ideałom chrześcijańskim i hipokratejskim za niezachwianą wierność powołaniu oraz za kontynuowanie pielgrzymowania.
Dziękujemy wszystkim, którzy z terenu naszej Archidiecezji – z Łodzi, Bełchatowa, Tomaszowa Mazowieckiego, Piotrkowa Trybunalskiego i Pabianic pielgrzymowali na Jasną Górę podkreślając, że zaangażowane pielgrzymowanie jest prośbą o regenerację sił potrzebnych do towarzyszenia pacjentom; o tak cenną empatię w stosunku do chorego; o wsparcie do wypełnienia swoich zadań w duchu miłości chrześcijańskich.
