Spotkanie księży odpowiedzialnych w poszczególnych diecezjach za ruchy i stowarzyszenia katolickie (koordynatorzy diecezjalni) dn. 16 października w Domu Pielgrzyma Amicus przy Sanktuarium bł. Ks. Jerzego Popiełuszki w Warszawie
W ramach spotkania wysłuchano dwóch przedłożeń, była wspólna Msza św., adoracja Najświętszego Sakramentu, spotkania w grupach dzielenia oraz posiłek.
(1) W swoim wprowadzeniu o. Adam Schulz SJ wskazał, że – wobec publicznego rozgłaszania i propagowania ułomności i win duchownych, także wobec zamierzonych antykościelnych działań mediów - środowisko ruchów i stowarzyszeń katolickich staje się swoistym miejscem podtrzymywania eklezjalnej nadziei.
(2) Współczesne wyzwania stojące przed ruchami to – obok pogłębiania i umacniania wiary – także zaangażowanie społeczne. Ono nie tylko chroni przez stawaniem się społecznymi gettami, ale rozwija własne chrzcielne posłannictwo świeckich w świecie oraz ukazuje chrześcijaństwo jako społeczność alternatywną.
(3) Rozwijając prawdę o apostolstwie świeckich ks. bp Adam Wodarczyk przypomniał, że świeccy mają własną misję jaką jest „szukanie Królestwa Bożego zajmując się sprawami świeckimi i kierując nimi po myśli Bożej” (Jan Paweł II, Christifideles laici nr 9). W ten sposób uczestniczą w potrójnej funkcji Chrystusa [i Kościoła]: 1) prorockiej (zaangażowanie w ewangelizację m.in., szkoły, kursy, katechiści), 2) liturgicznej (posługa liturgiczna to przywilej i prawo m.in. nadzwyczajny szafarz Komunii Św.) i diakonijnej (caritas w przestrzeni wspólnotowej).
(4) Ósmy Kongres Ruchów, Wspólnot i Stowarzyszeń Katolickich (2019 r.) wskazał 20 konkretnych obszarów tego zaangażowania apostolskich członków ruchów i stowarzyszeń katolickich w Polsce (Serwis ORRK, nr 108). Obszary te nie są postulatywne, ale aktualnymi przestrzeniami działalności ruchów.
(5) Swoistym wyzwaniem staje się dzisiaj pojawianie się nowych ruchów, w których założyciele chcą być ojcami i matkami dla swoich wspólnot, ale chcą iść własną (do czego mają prawo) drogą – własna w sensie iść obok proboszcza, parafii czy biskupa jako wspólnoty równolegle, chcą indywidualnej aprobaty Kościoła, ale bez poddania ocenie Kościoła.
(6) O. Adam Schulz SJ bardzo rozwinął prawdę o apostolstwie świeckich jako współpracy ze Stwórcą. Słowa Jezusa «Ojciec mój działa aż do tej chwili i Ja działam» (J 5,17) wskazują na ciągłe działanie Stwórcy w dziejach (creatio continua), w który Jezus ma swój własny udział przez czynione znaki (cuda), zaś wierni świeccy, swoimi talentami i pracą, rozwijają dalej dzieło stworzenia. Dokonują to w mocy działającego Ducha, który działa nie tylko w duszach, ale także w narodach, kulturach i dziejach… (Jan Paweł II, Redemptoris Missio nr 28-29).
(8) Wierni świeccy są więc Kościołem w świecie, aby uświęcać siebie i świat (1) przez ich obecność w świecie (promieniują wiarą), (2) przez wykonywaną pracę, (3) przez ewangeliczne kształtowanie relacji ludzkich, (4) przez głoszenie Ewangelii, (5) przez modlitwę za innych (m.in. znoszenie cierpień w nadziei owocności tej ofiary), (6) przez budzenie intencji jednoczenia się z Bogiem w wykonywanych działaniach (współ-praca ze Stwórcą).
(9) Konkluzje i spostrzeżenia spotkania w grupach nt. jak wspierać świeckich w ich apostolstwie?
- Uznać pastoralnie nową sytuację księdza: dotąd był ksiądz ze (współpracującymi) świeckimi, dziś zaś są świeccy z towarzyszącym im pasterzem (być nie tylko lokomotywą, ale wsiąść wspólnie do pociągu)
- Pozwolić i wykorzystywać kompetencje świeckich (nie być małodusznym hamulcowym) – przyzwalać, roztropnie i chętnie, na ich wolę zaangażowania się w parafii i ruchach.
- Wyjść naprzeciw prawu świeckich do czasu i obecności księdza dla nich. Ksiądz powinien udzielać ludziom z jego własnej świętości.
- Wypada zapewnić wspólnoty formacyjne tym świeckim, którzy potrzebują wsparcia z racji trudności w swojej pracy zawodowej (np. praca w środowiskach wrogich wierze). Nie ma tu miejsca na bylejakość – oczekiwany jest profesjonalizm.
- Wspierać w odkrywaniu przez świeckich ich charyzmatów – osobistych, zawodowych, eklezjalnych...
- Wykorzystywać sferę zawodową i wspierać eventy branżowe o charakterze chrześcijańskim; stawiać wspólnotom konkretne cele i z nich się rozliczać.
- Jakkolwiek liderami wspólnot pozostają osoby świeckie, to nie oznacza to zbędności obecności i towarzyszenia duszpasterzy.
- Wyzwaniem dla duszpasterzy jest zachowanie różnorodności w jedności i jedności w różnorodności.
- Pożyteczne byłoby wyznaczenie osoby, która mogłaby animować działalność apostolską, pogłębiać jej sens...
