Autor: ks. Paweł Kłys/ Foto: Prafia św. Józefa Oblubieńca NMP w Łodzi
Wyświetleń: 253
Siostry Natywitanki świętują 100-lecie istnienia - sto lat modlitwy, poświęcenia i służby także w Łodzi!
Udostępnij

Sto lat historii, modlitwy, poświęcenia i miłości – Zgromadzenie Sióstr Narodzenia Najświętszej Maryi Panny świętuje jubileusz 100-lecia kanonicznego zatwierdzenia. Uroczystości jubileuszowe odbyły się w poniedziałek 16 listopada 2026 roku w domu zgromadzenia w Grotnikach koło Łodzi. Mszy Świętej dziękczynnej przewodniczył bp Piotr Kleszcz, biskup pomocniczy Archidiecezji Łódzkiej.

Był to szczególny dzień wdzięczności Panu Bogu za sto lat istnienia wspólnoty, która przez kolejne pokolenia sióstr realizowała swoje powołanie poprzez modlitwę, pracę i codzienną służbę drugiemu człowiekowi.

Sto lat to znacznie więcej niż zapisane w kronikach daty i wydarzenia. To tysiące ludzkich historii, niezliczone godziny modlitwy, chwile radości i cierpienia, podejmowane wyrzeczenia oraz dobro, które nie zawsze zostało zauważone, ale pozostawiło trwały ślad w sercach wielu ludzi. Najpiękniejsze dzieła nie zawsze rodzą się z wielkich czynów. Nierzadko wyrastają z małych gestów miłości, powtarzanych wiernie przez całe życie.

Historia Zgromadzenia Sióstr Narodzenia Najświętszej Maryi Panny, nazywanych potocznie natywitankami, jest właśnie taką opowieścią o wierności Bogu i konsekwentnym realizowaniu charyzmatu przekazywanego z pokolenia na pokolenie.

Początki wspólnoty sięgają końca XIX wieku. Jej założycielką była Helena Zbraniecka, która podjęła dzieło tworzenia nowej wspólnoty zakonnej z inspiracji swojego kierownika duchowego, kapucyna o. Leandra Lendziana.

Nie dysponując początkowo środkami finansowymi, w odziedziczonym domu na warszawskim Nowym Mieście założyła pracownię bielizny i haftu. Zatrudniała w niej dziewczęta, organizowała również kursy kroju i szycia dla młodych kobiet pochodzących z rodzin robotniczych. Działalność tę prowadziła pod nazwą Towarzystwo „Zbożna Praca”.

8 września 1894 roku Helena Zbraniecka wraz z dwiema towarzyszkami złożyła w Warszawie prywatne śluby zakonne na ręce ks. Cezarego Wyszyńskiego. Datę tę uznaje się za początek zgromadzenia. W kolejnych latach rozwijała działalność wychowawczą i charytatywną. W 1898 roku powstał zakład wychowawczy dla sierot pw. Świętej Rodziny, w którym znalazło schronienie 20 dziewcząt. Dla młodych kobiet pracujących organizowano rekolekcje, spotkania religijne i pogadanki dotyczące życia rodzinnego oraz patriotyzmu.

Śmierć Heleny Zbranieckiej 22 sierpnia 1911 roku postawiła młodą wspólnotę w bardzo trudnej sytuacji. Jej następczynią została Bronisława Jasielewicz, która podjęła trud zachowania i dalszego rozwijania dzieła założycielki. Istotną pomoc okazał bł. Jerzy Matulewicz. Na prośbę przełożonej dokonał korekty konstytucji zgromadzenia, dostosowując je do przepisów Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 roku.

Przełomowym momentem był 16 listopada 1926 roku. Tego dnia kard. Aleksander Kakowski zatwierdził konstytucje i erygował zgromadzenie na prawie diecezjalnym pod nazwą Zgromadzenie Sióstr Narodzenia Najświętszej Maryi Panny. Właśnie setną rocznicę tego wydarzenia siostry świętują w 2026 roku.

Kolejne lata przyniosły wspólnocie zarówno rozwój, jak i trudne doświadczenia. W 1932 roku siostry nabyły dom w Chotomowie koło Warszawy, który stał się miejscem rozwijania ich działalności apostolskiej i charytatywnej.

Wybuch II wojny światowej ponownie wystawił zgromadzenie na ciężką próbę. Jesienią 1944 roku, w wyniku działań wojennych, dom w Chotomowie spłonął, a siostry musiały opuścić dotychczasowe miejsce zamieszkania.

W lutym 1945 roku pięć sióstr, wraz z przełożoną Janiną Szczepińską, przybyło do Łodzi w poszukiwaniu nowego domu. Otrzymały mieszkanie przy ówczesnej al. 1 Maja 15, składające się z dziewięciu pokoi i kuchni. Za zgodą bp. Włodzimierza Jasińskiego dom główny zgromadzenia został kanonicznie erygowany w diecezji łódzkiej.

Dzieje natywitanek pokazują, że nawet doświadczenie wojny, utraty domu i konieczności rozpoczynania wszystkiego od nowa nie przekreśliły ich powołania. Wspólnota przetrwała dzięki wierze, wzajemnej solidarności i zaufaniu Bożej Opatrzności.

Duchowość Zgromadzenia Sióstr Narodzenia Najświętszej Maryi Panny ma charakter maryjny. Matka Boża jest dla sióstr wzorem modlitwy, pokory, dyspozycyjności i wierności w wypełnianiu woli Bożej. Szczególnym ideałem pozostaje Jej „fiat” – całkowite zawierzenie Bogu i gotowość odpowiedzenia na Jego wezwanie.

Siostry starają się uczynić tę postawę zasadą własnego życia. W szczególny sposób podejmują duchowe współdziałanie w macierzyństwie Maryi, czyli w trosce o rodzenie i odnawianie nadprzyrodzonego życia w ludzkich duszach.

Szczególne miejsce w ich życiu zajmuje święto Narodzenia Najświętszej Maryi Panny, obchodzone 8 września. Praktykowana jest również tzw. Godzina Maryjna. Każda siostra wyznacza sobie w ciągu dnia godzinę, podczas której wszystkie podejmowane czynności ofiaruje Matce Bożej.

Ważnym dniem jest także 21 listopada, wspomnienie Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny. Wówczas siostry odnawiają śluby zakonne czystości, ubóstwa i posłuszeństwa oraz akt oddania się w macierzyńską niewolę miłości za Kościół Chrystusowy i świętość kapłanów.

Szczególną troską modlitewną obejmują kapłanów. W każdy czwartek i pierwszą sobotę miesiąca ofiarują w ich intencji Mszę Świętą, Komunię Świętą, różaniec, a także własne cierpienia, choroby i umartwienia. Podejmują również duchową adopcję dzieci poczętych, którym zagraża niebezpieczeństwo utraty życia.

Formacja zakonna ma prowadzić do takiego stylu życia, który promieniuje radością, prostotą, otwartością i gotowością do podejmowania powierzonych zadań. Ważnym elementem jest dziecięce zaufanie Bożej Opatrzności i nieustanne jednoczenie się z Bogiem poprzez wypełnianie Jego woli.

Jubileusz obchodzony w Grotnikach jest okazją nie tylko do wspominania przeszłości, ale również do spojrzenia z nadzieją w przyszłość. Historia natywitanek przypomina, że dzieła Boże często rozwijają się pośród trudności, a ich siła nie zależy wyłącznie od ludzkich możliwości, lecz przede wszystkim od wierności powołaniu.

Podczas jubileuszowej Eucharystii siostry dziękowały za wszystkie pokolenia poprzedniczek, za założycielkę Helenę Zbraniecką, za osoby, które wspierały rozwój wspólnoty, oraz za wszystkich ludzi spotkanych na drodze jej stuletniej historii.

Jak drzewo, którego korzenie pozostają niewidoczne, a jednak pozwalają gałęziom wzrastać i przynosić owoce, tak również zgromadzenie czerpie siłę z wiary i ofiarności tych, które budowały je przez minione dziesięciolecia. Każde pokolenie sióstr pozostawiło coś, z czego mogą korzystać następne.

Sto lat istnienia Zgromadzenia Sióstr Narodzenia Najświętszej Maryi Panny to świadectwo, że cicha modlitwa, codzienna praca i wierna służba mają ogromną wartość. To także przypomnienie, że wielkie dzieła miłości nie zawsze są widoczne na pierwszych stronach kronik, ale na trwałe zapisują się w historii ludzkich serc.

Udostępnij