Kard. Konrad Krajewski wręczył dziś w południe Złoty Krzyż Zasługi Archidiecezji Łódzkiej pani Jolancie Jakóbik, która od 40 lat pracuje jako kancelistka na Cmentarzu Rzymskokatolickim pw. św. Wincentego na Dołach w Łodzi. To najwyższe odznaczenie Kościoła łódzkiego jest wyrazem wdzięczności za wieloletnią, pełną wrażliwości i oddania posługę na rzecz osób przeżywających śmierć swoich bliskich.
Podczas uroczystości kard. Krajewski zwrócił uwagę przede wszystkim na sposób, w jaki pani Jolanta wykonuje swoją codzienną pracę. – Pani Jolanta odznacza się w swojej wieloletniej pracy subtelnością i delikatnością w spotkaniach i rozmowach z ludźmi, którzy stracili swoich najbliższych. Jest z nimi w trudnym momencie, gdy przygotowują się do ostatniego pożegnania członków rodziny i przyjaciół – podkreślił metropolita łódzki.
Jak zaznaczył kardynał, praca wykonywana w kancelarii cmentarza nie ogranicza się jedynie do spraw administracyjnych. To także spotkanie z człowiekiem, który często potrzebuje szczególnej uważności, cierpliwości i zwyczajnej ludzkiej obecności.
Czterdzieści lat pracy pani Jolanty Jakóbik to tysiące takich spotkań i rozmów. Jej codzienna posługa towarzyszy rodzinom przygotowującym pogrzeby swoich bliskich, a więc osobom, które często znajdują się w stanie głębokiego bólu i emocjonalnego poruszenia.
Odbierając odznaczenie, nagrodzona podziękowała za wyróżnienie. Jednocześnie podkreśliła, że traktuje je jako docenienie pracy, którą od lat wykonuje z satysfakcją. – Dziękuję za takie wyróżnienie, ale uważam, że jest to tylko moja codzienna praca, którą wykonuję z wielką satysfakcją – powiedziała Jolanta Jakóbik.
Złoty i Srebrny Krzyż Archidiecezji Łódzkiej został ustanowiony przez abp. Władysława Ziółka 25 marca 1998 roku jako odznaczenie dla osób świeckich zasłużonych dla Archidiecezji Łódzkiej. W tradycji Kościoła łódzkiego Złoty Krzyż jest jednym z najważniejszych wyróżnień przyznawanych osobom szczególnie zasłużonym dla wspólnoty archidiecezjalnej.
Wyróżnienie dla Jolanty Jakóbik jest przede wszystkim wyrazem wdzięczności za 40 lat wiernej i dyskretnej służby, w której obok profesjonalizmu szczególne miejsce zajmują empatia, delikatność i szacunek wobec osób przeżywających żałobę.