„Jezus jest cały w hostii. Nie ma połowy, nie ma dziewięćdziesięciu procent. Czy ja też jestem cały?” – pytał kard. Konrad Krajewski podczas Mszy Krzyżma w Archikatedra Łódzka, zapraszając do głębokiego rachunku sumienia nad własnym powołaniem i relacją z Chrystusem.
W wielkoczwartkowe przedpołudnie Metropolita Łódzki przewodniczył Mszy Świętej w łódzkiej Katedrze podczas której poświęcił oleje święte: olej krzyżma, chorych i katechumenów. Eucharystia zgromadziła biskupów pomocniczych, kapłanów świętujących 50. i 25. rocznicę święceń kapłańskich, diakonów stałych oraz duchowieństwo z całej Archidiecezji Łódzkiej. Zebrani modlili się za kapłanów, którzy zmarli od ubiegłego Wielkiego Czwartku.
W swojej homilii Ksiądz Kardynał Konrad Krajewski skupił uwagę wiernych na tajemnicy Eucharystii jako wzorze życia chrześcijańskiego. Podkreślił, że hostia – najuboższy znak złożony z mąki i wody – staje się pełnią obecności Boga. To prowadzi do zasadniczego pytania: czy człowiek, przyjmując Eucharystię, sam staje się „cały” dla Boga i innych, oddany bez reszty w codziennym życiu i powołaniu.
Dalej duchowny odwołał się do obrazu dwóch uczniów Jezusa, którzy – mimo tej samej łaski powołania – wybrali różne drogi. Jeden powrócił do Chrystusa i doświadczył miłosierdzia, drugi zamknął się w sobie i odszedł w „noc”. Jak zaznaczył kaznodzieja, to właśnie brak modlitwy i relacji z Bogiem prowadzi do zagubienia, natomiast jedność z Nim daje siłę przemiany życia i świata.
Kard. Krajewski zwrócił także uwagę na konkretne świadectwa życia świętych, przywołując postacie Jan Paweł II oraz Franciszek jako tych, którzy w sposób radykalny żyli Ewangelią ubóstwa i całkowitego oddania. Ich postawa pokazuje, że siła Kościoła nie wynika z zewnętrznych środków, ale z głębokiej jedności z Chrystusem, pielęgnowanej w modlitwie i codziennym darze z siebie. Homilia zakończyła się modlitwą przypisywaną Kard. Newmanowi, będącą prośbą o to, aby życie wierzącego stawało się przejrzyste dla Boga – tak, by inni, patrząc na niego, mogli dostrzec już nie człowieka, lecz samego Chrystusa. To właśnie taka postawa – życie „jak hostia”, całkowicie oddane – stanowi istotę chrześcijańskiego powołania.
Msza Krzyżma jest wyrazem jedności i wspólnoty duchowieństwa diecezji, dlatego po homilii księża odnowili przyrzeczenia kapłańskie.
Na zakończenie Metropolita Łódzki poświęcił oleje: krzyżma, katechumenów i chorych. Obrzęd ten stanowi czytelny znak wylania łaski Bożej i służy tworzeniu wspólnoty Kościoła. Oleje te przez kolejny rok będą używane podczas udzielania sakramentów.
Przed błogosławieństwem Kard. Konrad Krajewski skierował do kapłanów poruszające i bardzo osobiste słowo, w którym – nawiązując do świadectwa Jan Paweł II – podkreślił, że najwięcej mówi się nie słowami, lecz życiem i cierpieniem przeżywanym z Chrystusem. Zachęcił prezbiterów, by wracali do źródła swojego powołania, wyrażonego w geście prostracji, oraz trwali w bliskości Jezusa, pragnąc – jak sam powiedział – „stanąć przed Nim, aby mógł na mnie patrzeć”. Kardynał poprosił również, aby każdy czwartek w Archidiecezja Łódzka stał się dniem szczególnej troski o Eucharystię: modlitwy za kapłanów, wynagrodzenia za grzechy oraz prośby o nowe powołania, a także – tam, gdzie to możliwe – udzielania Komunii Świętej pod dwiema postaciami.
Podkreślił przy tym znaczenie jedności, nazywając prezbiterium swoją najbliższą rodziną i zapewniając o swojej codziennej obecności w katedrze, gotowości do sprawowania Eucharystii, spowiedzi oraz spotkania z każdym kapłanem bez formalności: „jeśli jesteśmy rodziną, musimy mieć ze sobą kontakt”. Zapowiedział także dalsze inicjatywy duszpasterskie, które chce rozeznawać wspólnie, w duchu synodalności, oraz podzielił się osobistym doświadczeniem duchowym, wskazując na słowa Matka Teresa z Kalkuty jako pomoc w tym, by kapłan nie przysłaniał sobą Chrystusa, lecz prowadził do Niego innych.
Po Eucharystii konsekrowane oleje zostały przekazane dziekanom 27 dekanatów archidiecezji łódzkiej.
Msza Krzyżma to jedna z najważniejszych liturgii sprawowanych w Kościele katolickim w ciągu roku, celebrowana w Wielki Czwartek. Gromadzi ona kapłanów całej diecezji wokół biskupa, podkreślając jedność prezbiterium. W czasie tej Eucharystii odnawiane są przyrzeczenia kapłańskie, a biskup konsekruje krzyżmo oraz święci oleje chorych i katechumenów, które następnie są używane przez cały rok w sakramentach chrztu, bierzmowania, kapłaństwa i namaszczenia chorych. Liturgia ta w sposób szczególny ukazuje tajemnicę Kościoła jako wspólnoty zjednoczonej w Chrystusie oraz znaczenie kapłaństwa służebnego, zakorzenionego w Eucharystii.