Archidiecezja Łódzka
Wybitni kanoniści debatują o znaczeniu Kodeksu Prawa Kanonicznego
11:28 | 04.09.2008 | Wyświetleń: 435
Wybitni kanoniści debatują o znaczeniu Kodeksu Prawa Kanonicznego

Kilkudziesięciu kanonistów z Polski, Watykanu, Czech i Białorusi uczestniczy od 3 września w Wyższym Seminarium Duchownym w Łodzi w ogólnopolskiej konferencji naukowej w 25. rocznicę promulgacji Kodeksu Prawa Kanonicznego. Przedmiotem obrad, które potrwają do jutra, jest rozważanie roli, jaką dokument odgrywa w odnowie Kościoła po Soborze Watykańskim II.

Główny organizator konferencji, prezes Stowarzyszenia Kanonistów Polskich ks. prof. dr hab. Józef Krukowski podkreślił na wstępie, że spotkanie to jest „okazją do głębszej refleksji na temat funkcji, jaką spełnia nowy kodeks w odnowie Kościoła, zapowiedzianej jeszcze przez Jana XXIII i kontynuowanej przez kolejnych papieży”.

Mówca przypomniał, że w kontekście historycznym promulgacja Kodeksu w 1983 r. przez Jana Pawła II była jego odpowiedzią na wyzwanie, jakim było „wzrastające w Kościele, zwłaszcza na Zachodzie, zjawisko kryzysu”. Objawiał się on przez wybiórcze odwoływanie się do przesłanek teologicznych zaczerpniętych z Soboru Watykańskiego II oraz lekceważenie, a nawet podważanie dotychczasowego Kodeksu Prawa Kanonicznego. „Nowy kodeks stopniowo okazał się skutecznym instrumentem w przywracaniu ładu w Kościele powszechnym” – podkreślił ks. Krukowski. Wyjaśnił, że obecna „konferencja dotyczy dwóch kwestii: recepcji prawdy o Kościele jako o wspólnocie oraz ustalenia zasad relacji między Kościołami partykularnymi a Kościołem powszechnym”.

Pierwszy prelegent, prefekt Kongregacji Wychowania Katolickiego kard. Zenon Grocholewski zajął się sprawą nauczania prawa kanonicznego. Przypomniał historię tej problematyki, począwszy od ogłoszenia w 1917 r. poprzedniego kodeksu. Zauważył, że studiowanie prawa kanonicznego jest dzisiaj trudniejsze niż przed wejściem w życie obecnego kodeksu.

„Po pierwsze, poprzednio studia podejmowali zasadniczo kapłani, którzy mieli już za sobą studia seminaryjne. Po drugie, kandydaci znali wtedy łacinę. Po trzecie, chętni mieli w większości dobre przygotowanie teologiczne” – mówił kardynał. Po soborze – argumentował – sytuacja się zmieniła: w czasie studiów seminaryjnych nauczanie prawa kanonicznego zostało mocno ograniczone, przyjmowani byli studenci ze słabą lub wręcz bez znajomości łaciny, a na studiowanie tej dziedziny pozwalano kandydatom, którzy nie mieli dobrego przygotowania teologicznego.

Dlatego obecne wymagania wobec katedr prawa kanonicznego i studentów są surowsze. Osoby świeckie, które nie mają odpowiedniego przygotowania, muszą kształcić się dłużej. Poza tym łacina musi być nauczana podczas wszystkich trzech cyklów studiów. „Kończąc trzeci cykl student musi znać łacinę tak, by umiał badać teksty źródłowe” – wyjaśnił prefekt Kongregacji. Dodał, że „zmiany te stwarzają warunki, aby nauczanie prawa kanonicznego było skuteczne i odpowiadało naturze Kościoła”.

Po wykładzie kanoniści dyskutowali na temat stanu nauczania w Polsce. Okazało się, że jest mało chętnych, szczególnie wśród świeckich, do studiowania tej dziedziny, między innymi dlatego, że nie ma dla nich później pracy. Dlatego polskie katedry prawa kanonicznego starają się poszerzać swoją ofertę także o wykłady związane z prawem cywilnym.

Kolejnym gościem konferencji był bp prof. Juan Ignacio Arrieta Ochoa, sekretarz Papieskiej Rady ds. Tekstów Prawnych. Przedstawił działalność i funkcjonowanie tego organu obecnie i w ciągu ostatniego stulecia. „Główne zadania, jakie wypełnia Rada, można ująć w czterech kategoriach: zadanie interpretacji autentycznej, zadanie kontroli i ochrony aktów prawnych, ocena zgodności norm, które zostały promulgowane przez niższego ustawodawcę i funkcja doradcza” – wymieniał bp Arrieta.

Kolejne sesje konferencji poświęcone będą m.in.: związkom między prawem powszechnym a prawem partykularnym Kościoła w Polsce, podstawowym prawom i obowiązkom wiernych, ochronie sądowej wiernych, sprawiedliwości administracyjnej w Kościele, a także strukturom kolegialnym w Kościele partykularnym, kwestii przynależności do Kościoła oraz zagadnieniom parafii terytorialnej i personalnej.