|
|
Sługa Boży Ojciec Anzelm od św. Andrzeja Corsini OCD
(Maciej Józef Gądek)
Urodził się 24 lutego 1884 r. w Marszowicach, parafia
Niegowić, w diec. krakowskiej. Od 1895 r. przebywał w
Wadowicach, gdzie był alumnem konwiktu karmelitańskiego
i uczniem miejscowego gimnazjum. W 1901 r. w Czernej
przyjął habit karmelitański, a w 1902 r. złożył profesję
zakonną. W nowicjacie zachwycony odkryciem, że jest
"synem Maryi" poświęcił się Jej całkowicie.
Powziętej decyzji: "chcę i muszę być świętym",
do końca życia pozostał wierny. Studia teologiczne odbył
w Rzymie i tam 25 lipca 1907 r. został wyświęcony na
kapłana. Od 1908 do 1918 r. wykładał teologię w
Krakowie, Linzu i Wiedniu oraz był wychowawcą kleryków.
Znany był również z szerokiej działalności
duszpasterskiej, jako kierownik duchowy, rekolekcjonista
i kaznodzieja. W Krakowie założył i prowadził Bractwo
Praskiego Dzieciątka Jezus. W latach 1918-1920 był
przeorem w Wadowicach, gdzie założył Niższe Seminarium.
W 1920 r. został mianowany pierwszym prowincjałem
wskrzeszonej Polskiej Prowincji Karmelitów Bosych.
Starał się o odzyskanie skasowanych klasztorów oraz
gorliwie troszczył się o głębokie życie duchowe
poszczególnych wspólnot karmelitańskich.
W 1921 r. przy współudziale Sł. B. M. Teresy
Kierocińskiej założył Zgromadzenie Sióstr Karmelitanek
Dzieciątka Jezus, któremu przekazał charyzmat
dziecięctwa Bożego wg "małej drogi" św. Teresy
od Dzieciątka Jezus. Propagował w ówczesnej Polsce i w
Kościele kult i doktrynę Małej Świętej; jej naukę
rozwinął, ukazał powszechność i możliwość zastosowania
jej w każdym wymiarze życia chrześcijańskiego. Ojciec
Anzelm był wielkim czcicielem tajemnicy Wcielenia,
Dzieciątka Jezus, Matki Bożej i św. Józefa; był wzorowym
kapłanem, wychowawcą, przełożonym, kierownikiem duchowym
prowadzącym wielu do świętości drogą duchowego
dziecięctwa.
Od 1925 r. przebywał w Rzymie, gdzie zorganizował
Międzynarodowe Kolegium Karmelitańskie
"Teresianum". W latach 1926-1945 był jego
rektorem. Od 1931-1947 pełnił urząd definitora
generalnego; powierzano mu szereg wizytacji w różnych
prowincjach Zakonu. Z nominacji papieża Piusa XI był
wizytatorem apostolskim seminariów duchownych w Polsce,
kolegiów narodowych w Rzymie oraz konsultorem
Kongregacji d.s. Seminariów i Uniwersytetów.
W 1947 r. powrócił do Polski. Trzykrotnie wybierany był
jeszcze na urząd prowincjała, dając świadectwo gorliwego
życia karmelitańskiego. Z ojcowską miłością troszczył
się o wysoki poziom duchowy i intelektualny swoich
podwładnych. Zajął się też gruntowną formacją duchową
założonego przez siebie Zgromadzenia, któremu pozostawił
obszerną spuściznę pism duchowych, opracował Konstytucje
i często odwiedzał poszczególne wspólnoty.
Ostatnie 10 lat życia spędził w klasztorze w Łodzi.
Prowadził wówczas specyficzne apostolstwo: piórem,
modlitwą i cierpieniem. Mimo słabego zdrowia i
doświadczeń wewnętrznych, do ostatka był wierny
modlitwie i uczęszczaniu na akty życia wspólnotowego.
Wyznał kiedyś: "Całe życie ćwiczyłem się w miłości
Dzieciątka Jezus". Jego życie było dla współbraci
budującym świadectwem miłości bliźniego, wierności
regule zakonnej, pokory i cierpliwości. Do końca
towarzyszyła mu opinia doskonałości.
Zmarł w opinii świętości w Łodzi dnia 15 października
1969 r. Jego doczesne szczątki, po ekshumacji,
spoczywają w przedsionku kościoła Karmelitów Bosych w
Łodzi. Proces beatyfikacyjny rozpoczął się w
Archidiecezji Łódzkiej 2 lutego 2002 r.
|
|
